Cetuksymab i chemioterapia jako wstępne leczenie przerzutowego raka jelita grubego

Zbadaliśmy skuteczność cetuksymabu z irynotekanem, fluorouracylem i leukoworyną (FOLFIRI) jako leczenie pierwszego rzutu w leczeniu przerzutowego raka jelita grubego i szukaliśmy związków między stanem mutacji genu KRAS w nowotworach a reakcją kliniczną na cetuksymab. Metody
Losowo przypisano pacjentom z rakiem jelita grubego z dodatnim receptorem naskórkowego czynnika wzrostu z nieresekcyjnymi przerzutami w celu otrzymania FOLFIRI w monoterapii lub w skojarzeniu z cetuksymabem. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas przeżycia bez progresji.
Wyniki
W sumie 599 pacjentów otrzymywało cetuksymab i FOLFIRI, a 599 otrzymywało sam FOLFIRI. Współczynnik ryzyka dla czasu przeżycia bez progresji w grupie cetuksymab-FOLFIRI w porównaniu z grupą FOLFIRI wynosił 0,85 (przedział ufności 95% [CI], 0,72 do 0,99, P = 0,048). Nie było istotnej różnicy w całkowitym przeżyciu między dwiema grupami leczenia (współczynnik ryzyka, 0,93, 95% CI, 0,81 do 1,07, P = 0,31). Stwierdzono istotną interakcję pomiędzy grupą leczoną a stanem mutacji KRAS w odpowiedzi na nowotwór (P = 0,03), ale nie w przypadku przeżycia wolnego od progresji (P = 0,07) lub przeżycia całkowitego (P = 0,44). Współczynnik ryzyka dla przeżycia wolnego od progresji u pacjentów z guzami typu dzikiego-KRAS wynosił 0,68 (95% CI, 0,50 do 0,94), na korzyść grupy cetuximab-FOLFIRI. Następujące zdarzenia niepożądane stopnia 3. lub 4. były częstsze w przypadku cetuksymabu i FOLFIRI niż samego preparatu FOLFIRI: reakcje skórne (wyłącznie w stopniu 3.) (w 19,7% w porównaniu do 0,2% pacjentów, P <0,001), reakcje związane z infuzją ( w 2,5% w porównaniu z 0%, P <0,001) i biegunka (w 15,7% w porównaniu z 10,5%, P = 0,008).
Wnioski
Leczenie pierwszego rzutu cetuksymabem z FOLFIRI w porównaniu z samym FOLFIRI zmniejszało ryzyko progresji przerzutowego raka jelita grubego. Korzyści z cetuksymabu były ograniczone do pacjentów z guzami typu dzikiego KRAS. (Numer ClinicalTrials.gov, NCT00154102.)
Wprowadzenie
Rak jelita grubego jest trzecim najczęściej występującym nowotworem na świecie.1 Około 25% pacjentów z rakiem jelita grubego występuje z jawną chorobą przerzutową, a choroba przerzutowa rozwija się u 40 do 50% nowo zdiagnozowanych pacjentów. Standardowe leczenie pierwszego rzutu obejmuje fluorouracyl z leukoworyną i irinotekanem 22,3 lub oksaliplatyną, 4 sam lub w skojarzeniu z bewacizumabem 5
Przeciwciało monoklonalne G1 immunoglobuliny przeciw receptorowi naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR), cetuksymab (Erbitux), jest skuteczne w połączeniu z irynotekanem u pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego lub jako pojedynczy czynnik u pacjentów z przerzutowym rakiem okrężnicy i odbytnicy, które rozwija się, nawet gdy stosuje się irinotekan. .6,7 W badaniach fazy i 2 wykazano aktywność cetuksymabu po dodaniu do terapii opartej na irynotekanach8,9 lub terapii opartej na oksaliplatynie10-12 jako leczenia pierwszego rzutu.
Nie ma biomarkerów, które rzetelnie przewidywałyby odpowiedź na cetuksymab, ale badanie wyników oparte na obecności mutacji genu KRAS okazało się obiecujące. KRAS koduje małe białko G, które łączy aktywację receptora zależną od ligandu z wewnątrzkomórkowymi szlakami kaskady sygnałowej EGFR. Mutacja w kluczowych miejscach w obrębie genu, zwykle w kodonach 12 i 13, powoduje konstytutywną aktywację sygnalizacji związanej z KRAS.
[patrz też: asumin, sprzątanie hal magazynowych, łokieć golfisty ]

Powiązane tematy z artykułem: asumin łokieć golfisty sprzątanie hal magazynowych