Skutki naczyniowe wczesnego i późnego leczenia pomenopauzalnego z użyciem estradiolu ad 8

Częstość progresji CIMT była istotnie niższa w grupie estradiolu niż w grupie placebo u kobiet, które były mniej niż 6 lat po menopauzie, ale nie u kobiet, które minęły 10 lub więcej lat po menopauzie. Wyniki te są zgodne z wynikami innych badań, które sugerują, że wpływ terapii hormonalnej na chorobę sercowo-naczyniową może zależeć od czasu rozpoczęcia terapii w stosunku do menopauzy.6 W dużych metaanalizach randomizowanych badań kontrolowanych, w tym Inicjatywy Zdrowia Kobiet, znamiennie mniejsze ryzyko choroby wieńcowej (współczynnik ryzyka 0,68; 95% CI, 0,48 do 0,96) oraz zgonu z jakiejkolwiek przyczyny (współczynnik ryzyka 0,61; 95% CI, od 0,39 do 0,95) stwierdzono w terapii hormonalnej niż w grupie placebo wśród kobiet, które były młodsze niż 60 lat, mniej niż 10 lat po menopauzie, lub obie, gdy zostały poddane randomizacji; jednak nie zaobserwowano takich różnic między terapią hormonalną a placebo wśród kobiet w wieku 60 lat lub starszych, 10 lub więcej lat po menopauzie, lub obu tych osób. 14-18. W 13-letniej obserwacji w ramach Inicjatywy na rzecz zdrowia kobiet skutki leczenia samymi skoniugowanymi estrogenami w przypadku zawału serca (drugorzędowy punkt końcowy) były istotnie zmodyfikowane przez wiek (P = 0,007 dla interakcji): w grupie kobiet w wieku od 50 do 59 lat w randomizacji ryzyko zawału mięśnia sercowego wśród otrzymujących skoniugowane estrogeny było 40% niższe niż ryzyko wśród osób otrzymujących placebo; efekt ten nie był widoczny u kobiet w wieku 60 lat lub starszych w randomizacji.19 Badanie duńskiej profilaktyki osteoporozy, które obejmowało kohortę kobiet, które miały średnio 50 lat i 7 miesięcy po menopauzie, kiedy były losowo przypisany do otrzymywania estradiolu sam lub w połączeniu z sekwencyjnym octanem noretysteronu, wykazał znacząco niższe ryzyko choroby niedokrwiennej serca po 10 latach i 16 latach obserwacji u kobiet, które otrzymywały leczenie, niż u kobiet, które nie otrzymywały leczenia; jednak był to stosunkowo niewielki proces.20
Natomiast w badaniu zapobiegania kancerogennemu wczesnemu estrogenowi (KEEPS) leczenie niskimi dawkami doustnymi skoniugowanymi estrogenami (0,45 mg dziennie) lub plastrem estradiolu (50 .g na dzień) z doustnym progesteronem (200 mg przez 12 dni w miesiącu) wśród kobiety z niskim wyjściowym ryzykiem choroby sercowo-naczyniowej nie miały istotnego wpływu na progresję CIMT.21 Widoczny efekt dawki-odpowiedź estradiolu na poziomie ściany tętnicy22-24 mógłby wyjaśnić rozbieżność między wynikami KEEPS a wynikami naszego badania. Badania nad naczelnymi nie będącymi ludźmi i innymi gatunkami zwierząt wykazały, że terapia estrogenowa zapobiega miażdżycy tętnic, gdy terapia jest inicjowana w okresie menopauzy, ale nie w momencie jej zainicjowania jakiś czas później.
Wpływ terapii hormonalnej na czynniki ryzyka choroby sercowo-naczyniowej nie różnił się między warstwami wczesnej i późnej postmenopauzy w naszym badaniu. Wcześniejsze badania sugerowały, że liczba lub poziom funkcjonalny receptorów estrogenowych oraz stan zdrowia układu naczyniowego w momencie ekspozycji na estrogen są ważnymi czynnikami w ustalaniu, czy ściana tętnic reaguje pozytywnie na terapię hormonalną.4,5,27-29 Zgodnie z to przypuszczenie jest naszym stwierdzeniem odwrotnej zależności między wyjściowym CIMT a całkowitym poziomem estradiolu w osoczu we wczesnej, ale nie późnej warstwie po menopauzie w naszej kohorcie.6
W przeciwieństwie do naszych wyników CIMT, nie było znaczących różnic w wynikach angiograficznych angiografii tętnic wieńcowych po leczeniu z użyciem wapń-tętnica i CT serca między grupą otrzymującą estradiol i placebo w dowolnej warstwie po menopauzie ze średnią 6-letnią obserwacją
[podobne: geriatra wizyty domowe, jak zdrowo sie odzywiac, atonia jelita grubego ]

Powiązane tematy z artykułem: atonia jelita grubego geriatra wizyty domowe jak zdrowo sie odzywiac